Linda stelde
zichzelf de vraag: “Waarom is er zo weinig
ondersteuning voor mensen na het overlijden van een naaste? En als die
ondersteuning er wel is, weten mensen haar dan te vinden? Huisartsen verwijzen
soms door naar een psycholoog of schrijven medicatie voor. Maar is dat altijd
de meest passende oplossing?” Voor Linda was het
antwoord duidelijk: nee.
In 2015 richtte
zij daarom Stichting Nabestaandenzorg op, vanuit de overtuiging dat lotgenotencontact een krachtig
medicijn kan zijn bij rouw. “Delen is vaak helen,” zegt Linda.
De stichting
werd een plek waar mensen gehoord worden en waar zij ondersteuning en
begeleiding kunnen krijgen, zowel individueel als in groepsverband. Een plek om
ervaringen te delen, te reflecteren, nieuwe verbinding te vinden en stap voor
stap de zin in het leven weer te hervinden. Laagdrempelig, herkenbaar en
makkelijk toegankelijk.
Daarnaast wil
Linda met de stichting bijdragen aan meer maatschappelijke bewustwording rondom
rouw en verlies. “Na een overlijden volgt vaak
een eenzame tocht. Daar mogen we als samenleving meer oog voor hebben en beter
bij stilstaan.”